Plansza heksagonalna o boku 5 przydawał się już kilka razy - warto sięgnąć po nią i teraz. Zrobił tak Víkingur Fjalar Eiríksson tworząc Taacoca - prostą grę dla dwóch osób, do rozegrania której potrzebne będzie jeszcze po 12 pionów dla każdego gracza. Rekwizyty nie są kłopotliwe, więc... może będzie to gra tegorocznych wakacji? Pomysł jeszcze ciepły, ma zaledwie kilka miesięcy.

HusBao - jeden z najpiękniejszych i zarazem najciekawszych wariantów znanej na całym świecie od wielu tysięcy lat gry Mancala. Gra pochodzi z Afryki, gdzie znanych jest ponad 200 jej wariantów o niezliczonej ilości nazw. Już przed tysiącami lat grywali w nią afrykańscy kupcy, egipscy królowie, wojskowi stratedzy oraz cała ludność afrykańskiego kontynentu. Dzisiaj w HusBao gra cały świat i to bez względu na wiek czy zamożność gracza. Reguły gry są tak proste, że grają w nią już po chwili obserwacji przedszkolne dzieci, co nie oznacza jednak, że przeznaczona jest ona tylko dla nich. Jako jedna z najstarszych gier strategicznych obok szachów i chińskiego go należy do najczęściej grywanych gier na świecie. Już po kilku partiach HusBao gracz zaczyna rozwijać swoją strategię, stara się przewidywać i zdobywać większą liczbę kamieni przeciwnika. Matematyczne obliczenia, zastawianie pułapek oraz impasów to niezapomniane dla każdego gracza chwile, które zawsze bogate są w nieoczekiwane zmiany sytuacji na planszy. Czasami planowane, innym razem przypadkowe. Zabawa, relaks, sport, trening motoryczny i umysłowy oraz edukacja wraz z naturą półszlachetnych kamieni i oryginalną planszą z przepięknego, niepowtarzalnego afrykańskiego, impregnowanego naturalnym woskiem drewna Sameny, tworzą niepowtarzalną harmonijną całość gry HusBao.

Wśród wyróżnionych w tym roku przez Mensa gier planszowych znalazła się jedna, która zdaje się budzić kontrowersje... Plansza jak do Sudoku - 9 kwadratowych obszarów, każdy z nich zawiera 9 pól, kilkadziesiąt pionów w dwóch kolorach, kilka znaczników w fornie kółek i... gramy! Przeciwnicy na zmianę stawiają swoje piony na pustej początkowo planszy, dążąc do tworzenia na kolejnych obszarach planszy linii z trzech swoich pionów. Kółko i krzyżyk?! ZNOWU?!

Prostota, klarowność i zwięzłość reguł - to cechy, którymi halma góruje nad wieloma innymi, nierzadko bardziej „utytułowanymi" grami logicznymi. Wprawdzie opis reguł sprzed miesiąca trudno uznać za zwięzły, ale drobiazgowość była właśnie cechą opisu, a nie reguł. W praktyce bowiem objaśnienie gry można sprowadzić do pokazania dwu rodzajów ruchu pionkiem - przesunięcia i skoku - oraz wskazania celu rozgrywki; nieliczne niuanse reguł można wyczuć niemal intuicyjnie. W halmie nie ma, jak np. w szachach, zróżnicowania bierek; nie ma również sytuacji szczególnych, typu warcabowej zamiany pionka na damkę. Wychwalam jasność i prostotę nie bez kozery, bowiem o wyborze halmy jako gry testowej do badania inteligencji zadecydowały właśnie te cechy. Ale nie tylko. Przeważyła szalę jeszcze jedna zaleta halmy, wspomniana w poprzednim artykule, którą można by nazwać elastycznością. Rzecz w tym, iż właściwie w halmę można grać na planszy dowolnej wielkości dowolną liczbą pionków (ściślej: liczbą ograniczoną pojemnością planszy). Pozwala to na wybór wariantu jakby dopasowanego skomplikowaniem strategii do inteligencji grającego.

Halo, halo - nie śpimy! Ja rozumiem, że brzuchy pełne po świętach, ale szare komórki należy rozruszać! Najpierw konstruując sobie planszę - nieco nietypową, w obrysie 9x9, ale w każdym z rogów usunięto trzy pola, zaś pole centralne jest specjalnie wyróżnione. W trakcie rozgrywki nie może na nim pozostawać żaden z pionów, co nie oznacza, że jest ono wyłaczone z gry - wręcz przeciwnie, umożliwia wykonywanie specjalnych ruchów. Każdy z graczy dysponuje na początku rozgrywki szesnastoma pionami - ustawienie początkowe na rysunku obok.

 

Gra powstała w 2003 roku, jej autorem jest Guillaume Demougeot.

Zawsze miałem słabość do produktów Gigamica... Bardzo odpowiada mi klarowność i prostota zasad oraz estetyka i solidność wykonania produktów. Po drodze mi z Pylosem, Quarto, Quixo – grami abstrakcyjnymi i szybkimi. Sputnik od jakiegoś czasu pojawiał się na orbicie moich zainteresowań – perspektywa maksymalnie sześcioosobowej rozgrywki nieodparcie przyciągała, ale nigdy nie był pierwszy na liście... Moje wątpliwości budził design – wprawdzie na pudełku pojawił się obiecujący napis „100% wood”, ale zdjęcia ukazywały zestaw srebrnych akcesoriów i granatową planszę. Ani śladu drewna...

Magiczna Kostka, stworzona ponad ćwierć wieku temu przez węgierskiego profesora Ernö Rubika do dziś stawiana jest jako przykład nieśmiertelnej łamigłówki doskonałej dla wielu pokoleń. W ciągu ostatnich kilku lat przeżyła prawdziwy powrót na salony, między innymi dzięki mistrzostwom w Speedcubingu, czyli rozwiązywaniu jej na czas. Kostka Rubika przez lata pozostała niezmienna - jest to wielokolorowy sześcian, który trzeba złożyć tak, aby każda ze ścianek była w jednolitym kolorze.

Czasu mało - a grać się chce... Black & White, gra z 1990 roku autorstwa Dana Spila to przedstawiciel mojego ulubionego gatunku gier: małych, szybkich i niedrogich :) Wystarczy poszperać na półce z grami i przygotować 10 pionów od Othello oraz planszę 5x5. Nie ma pionów? Od biedy wystarczą warcabowe - po 10 w każdym kolorze. Zaczynamy na pustej planszy...

Kiedy w roku 1731 Karol Linneusz został asystentem na uniwersytecie w Uppsali, mial 23 lata i zapewne - jak każdy młody człowiek - wiele projektów i planów. Jeden z nich udało mu się zrealizować już wkrótce: w tym samym roku Akademia Nauk, dzięki poparciu profesorów Celsjusza i Rudbecka, zatwierdziła wniosek o wysłanie przyszłego przyrodnika światowej sławy w podróż naukową do Laponii. Znaczną część tej wielkiej krainy gór, śniegów, bagien i tundry na północnym krańcu Europy zajmowały słabo wówczas poznane i trudno dostępne bezdroża. Podróż, rozpoczęta w maju 1732 r., trwała ponad pięć miesięcy. Jej zasadniczym celem było badanie roślinności, zwierzostanu i minerałów, ale młodego uczonego zafascynowało także życie tuziemców, ich obyczaje i kultura. Z zachwytem pisał o Lapończykach w dzienniku podróży:

Jak przypuszczają niektórzy badacze, odnalezione terakotowe figurki na terenach dawnej Mezopotamii, datowane na 6000 lat p.e.eh. używane były jako szachy. Bliskie współczesnym zasady gry w szachy na pewno opracowano w V wieku e.ch. w Indiach, o czym świadczą wykopaliska i zapisy w starych księgach. Ta starożytna odmiana szachów nosiła nazwę ćaturanga. Plansza do gry ćaturanga była znana jako asztapada (deska osiem na osiem pól). Figury Ćaturangi to: radża (król), mantri (doradca), gaja (słoń), aśva (koń), ratha (rydwan, później nazywany wieżą), i pedati (piechota lub pionki).

W Europie grę w szachy poznano ponad 1000 lat temu. Szachy znano w starożytnej Indii i Persji, jako Królewską Grę arystokracji i dworów. W drugiej połowie VI w. e.ch. znana jest w Indiach i Persji gra, która z jednej strony miała dostatecznie wiele cech wspólnych z szachami, a z drugiej na tyle różniła się od gier znanych przedtem, że jej narodziny wyznaczyły początek historii szachów współczesnych. Istnieją przekazy wspominające pierwowzór gry w szachy nawet w czasach historii opisywanych przez Mahabharatę, czyli w okresie ponad 3100 lat p.e.ch.