Modern Courier Chess (MCC), to unowocześniona wersja dawnej gry szachowej Courier, stworzona około roku 1990 przez angielskiego szachistę, mistrza FIDE, Paula V. Bayway’a. Podjął on próbę połączenia zasad średniowiecznej gry z osiągnięciami nowoczesnych szachów. Byway zwiększył siłę kilku słabych figur i zreorganizował układ figur środkowej sekcji.

Kensington to doskonała, prosta strategiczna gra dla dwóch graczy, która powstała w 1979 roku - niestety od dawna nikt jej nie wznawiał, choć swego czasu miało ją w swojej ofercie pięciu wydawców gier. Miałem sporo szczęścia - od jakiegoś czasu zabierałem się do zredagowania jej reguł na stronę, kiedy kilka dni temu trafiłem na pięknie zachowany, nieużywany egzemplarz zapakowany w folię ochronną do przechowywania longplayów... w sklepie z używaną odzieżą. Zainwestowałem 6 złotych :) Autorami Kensington gry są Brian Taylor i Peter Forbes, obaj panowie są jeszcze autorami ciekawej gry Vagabondo, Taylor podpisuje się również pod  Skirrid (jako współautor z Markiem Eliotem) oraz King Tut.

John Conway, wykładowca matematyki na uniwersytecie Cambridge, lubi poświęcać czas sprawom nie całkiem serio. Prawdę mówiąc, jego nazwisko od blisko 30 lat kojarzy się przede wszystkim z grami i rozrywkami matematycznymi, natomiast jako autor poważnych prac matematycznych dotyczących teorii grup, teorii liczb, geometrii wielowymiarowej i topologii Conway znany jest wąskiemu gronu specjalistów. Przynajmniej dwa dziełka „niepoważnego" matematyka Conwaya zrobiły światową karierę - gra w kiełki i gra w życie. 50-letni dziś matematyk z Cambridge ma w swym dorobku również dwa bestsellery popularnonaukowe - przystępnie, zabawne napisane książki o teorii prostych gier matematycznych.

Znowu ciasno... Gra stworzona w 1999 roku przez Dereka Hohlsa toczy się na planszy 4x4 przy użyciu 48 pionów (po 24 dla każdego gracza). Partia rozpoczyna się na pustej planszy. W przypadającej na niego kolejce ruchu gracz może:

• Umiescić na pustym polu planszy stos złożony z jednego, dwóch lub trzech własnych pionów.
• Dołożyć dowolną liczbę własnych pionów na wierzch własnego stosu znajdującego się już na planszy.
  
• Przenieść własny stos na sąsiednie wolne pole - w rzędzie, kolumnie lub ukośnie. Po przeniesieniu stos jest pomniejszany o jeden pion. Stosy złożone z jednego piona nie moga się poruszać.
  
• Przenieść własny stos na sąsiednie pole zajęte przez niższy stos przeciwnika. Atakujący stos po wykonaniu bicia jest pomniejszany o liczbę pionów równą wysokości zbitego stosu przeciwnika + 1.

Pisząc przed miesiącem o grach "odwróconych", obiecałem przedstawić bliżej jedną z nich - wybijankę, czyli odmianę warcabów, w której wygrywa ten, kto pierwszy straci wszystkie swoje kamienie. W poprzednich „Grach logicznych" podałem także reguły polskiej odmiany warcabów, zwracając uwagę na szczegóły różniące ją od dwu innych najbardziej znanych odmian narodowych - rosyjskiej i amerykańskiej. Zasady gry w wybijankę różnią się od reguł warcabów tylko celem rozgrywki, nie ma zatem sensu opisywać ich powtórnie. Zainteresowanych zachęcam do lektury październikowych „Gier logicznych" w celu zapoznania się z kilkoma niuansami zasad gry w warcaby. Ogólne reguły tej gry są bowiem zapewne znane wszystkim czytelnikom.

Plansza 7x7 przydała się już kilka razy do gier proponowanych na pionek.net, więc... warto ją odnaleźć wśród domowych zbiorów. Albo szybciutko zmontowac - na razie "z byle czego", ale potem zapewne już solidnie i estetycznie. Wciąga - jak chodzenie po bagnach... Grę w 1997 opracowali Christoph Endres i Robert Wirth.

 

Oczywiście - prościutko: kazdy z graczy dysponuje jednym strażnikiem (w ustawieniu początkowym - na środkowym polu pierwszego rzędu, specjalnie oznaczony) oraz siedmioma wieżami. Wprawdzie na razie są one dość niskie, ale w trakcie rozgrywki będziemy je ustawiać na sobie, zwiększając ich zasięg. Z tego też powodu należy użyć pionków, które można ustawiać na sobie. Szachowe odpadają...

Autor tej gry, Stephen Linhart, pozwolił mi uwierzyć, że nie wszystko jeszcze zostało powiedziane w temacie abstrakcyjnych gier logicznych... Polecam zapoznanie się z regułami jego gry - to doskonała i wciągająca rozrywka dzięki prostocie reguł, a nie pomimo ich prostoty. Bo trzeba odróżnić prostotę od prostactwa...

Gra powstała w 1970 roku, jej autorem jest Alexander Randolph. Wymaga wprawdzie dość nietypowych akcesoriów, ale (jak zwykle) niezbyt kłopotliwych. Trójkątna plansza o boku 7, czyli 28-polowa, oraz po 7 kamieni w czterech kolorach - to wszystko. Żeby było ciekawiej - gra jest dla dwóch lub trzech graczy, co wcale nie zmienia jej reguł, a na dokładkę w czasie rozgrywki każdy z graczy używa dowolnego koloru pionów.

Przed około 150 laty etnograf angielski F.W. Lane w dziele poświęconym kulturze i obyczajom ówczesnych Egipcjan opisał popularną wśród fellachów grę o nazwie sidża. Opis był niezwykle dokładny, zawierał nie tylko szczegółowe przedstawienie zasad gry, ale także kilka przykładowych partii. Na tej podstawie historycy kultury - a ściślej ci nieliczni, którzy grami interesowali się równie wnikliwie jak Lane - ustalili, że sidża jest daleką krewną staroegipskich gier planszowych senet i tan, znanych na dworach władców Starego i Średniego Państwa; powstała zapewne w następstwie uproszczenia i nieznacznej modyfikacji reguł królewskich gier, gdy trafiły one "pod strzechy" (podobnie jak rezultatem uproszczenia i przekształcenia zasad szachów było pojawienie się w Europie w XI w. warcabów). Na przełomie XIX i XX w: wzmianki o sidży - nazywanej niekiedy inaczej - pojawiały się również w pracach etnograficznych dotyczących ludów Etiopii, Somalii i Sudanu. Przypomnę pokrótce zasady tej gry.

Mam świadomość, że użycie nazwy Parcheesi w wypadku podanych poniżej reguł może być lekkim nadużyciem, ale staroindyjskie Pachisi doczekało się już tylu wariantów, modernizacji i uproszczeń, że podejmuję ryzyko :) - sugerowane tu reguły odbiegają zapewne nieco od tych, które można znaleźć w Sieci. Oryginalnie gra toczyła się na planszy w kształcie krzyża, wykonanego najczęściej z haftowanego materiału. Początkowo do określania długości ruchu używano odpowiednio przygotowanych muszli kauri, potem kościanych sztabek, wreszcie - dwóch tradycyjnych kości.

Plansza do Pachisi przypomina naszego Chińczyka, który rzeczywiście jest wielce uprozczonym wariantem tej gry. Parcheesi lokuje się gdzieś pośrodku - myślę, że zainteresuje na przykład miłośników backgammona (wykazuje pewne podobieństwa), ale może i brydżystów skusi grą czteroosobową, gdzie rywalizują ze sobą dwie pary graczy.