W tej niezwykle ciekawej dwuosobowej grze logicznej gracze starają się unieruchomić kometę należącą do przeciwnika, uniemożliwiając mu jednocześnie zablokowanie własnej. W tym celu korzystają z satelitów, będących w stanie zatrzymać kometę przeciwnika.

Mam wiele sentymentu do gry w halmę. Sporo czasu spędzałem nad tą grą w dzieciństwie - stąd sympatia - a i obecnie, po wielu latach, chętnie do niej wracam. Halma znakomicie, w idealnych proporcjach łączy w sobie dwa podstawowe elementy każdej dobrej gry logicznej: relaksową zabawę z gimnastyką szarych komórek. I chociaż w zestawieniu z nowoczesnymi grami symulacyjnymi trąci nieco myszką, w niczym nie umniejsza to jej zalet, co najwyżej w dobie mody retro - odmładza. Wspomniany sentyment sprawił, że od dawna zbieram materiały związane z halmą. Z reguły są to informacje i ciekawostki z przeszłości. W mniejszym stopniu opisy strategii - z prostej przyczyny: strategia halmy jest tak skomplikowana, że dotychczas nikt nie pakusił się o jej szczegółowego analizowania. Wiedza na ten temat jest więc bardzo uboga i powierzchowna. Zdecydowałem się skorzystać z zebranych materiałów w nadziei, że bliższa znajomość z halmą okaże się interesująca także dla Czytelników "gier logicznych".

Dość świeża, bo wymyślona w 2008 roku gra autorstwa Arty'ego Sandlera. "Wymagania sprzętowe" minimalne - tradycyjna szachownica, po cztery piony dla każdego gracza. Ustawienie początkowe pionów na rysunku obok.

 

Gracze wykonują ruchy na zmianę - piony poruszają się jak szachowe wieże, w rzędach i kolumnach, o dowolną ilość wolnych pól. Nie wolno przeskakiwać pionem ponad żadnymi innymi pionami (ani swoimi, ani przeciwnika). W grze nie ma bić - gracze dążą ustawienia swoich pionów w ten sposób, aby tworzyły one rogi kwadratu, którego boki nie są równoległe do brzegów planszy.

Modern Courier Chess (MCC), to unowocześniona wersja dawnej gry szachowej Courier, stworzona około roku 1990 przez angielskiego szachistę, mistrza FIDE, Paula V. Bayway’a. Podjął on próbę połączenia zasad średniowiecznej gry z osiągnięciami nowoczesnych szachów. Byway zwiększył siłę kilku słabych figur i zreorganizował układ figur środkowej sekcji.

Kensington to doskonała, prosta strategiczna gra dla dwóch graczy, która powstała w 1979 roku - niestety od dawna nikt jej nie wznawiał, choć swego czasu miało ją w swojej ofercie pięciu wydawców gier. Miałem sporo szczęścia - od jakiegoś czasu zabierałem się do zredagowania jej reguł na stronę, kiedy kilka dni temu trafiłem na pięknie zachowany, nieużywany egzemplarz zapakowany w folię ochronną do przechowywania longplayów... w sklepie z używaną odzieżą. Zainwestowałem 6 złotych :) Autorami Kensington gry są Brian Taylor i Peter Forbes, obaj panowie są jeszcze autorami ciekawej gry Vagabondo, Taylor podpisuje się również pod  Skirrid (jako współautor z Markiem Eliotem) oraz King Tut.

John Conway, wykładowca matematyki na uniwersytecie Cambridge, lubi poświęcać czas sprawom nie całkiem serio. Prawdę mówiąc, jego nazwisko od blisko 30 lat kojarzy się przede wszystkim z grami i rozrywkami matematycznymi, natomiast jako autor poważnych prac matematycznych dotyczących teorii grup, teorii liczb, geometrii wielowymiarowej i topologii Conway znany jest wąskiemu gronu specjalistów. Przynajmniej dwa dziełka „niepoważnego" matematyka Conwaya zrobiły światową karierę - gra w kiełki i gra w życie. 50-letni dziś matematyk z Cambridge ma w swym dorobku również dwa bestsellery popularnonaukowe - przystępnie, zabawne napisane książki o teorii prostych gier matematycznych.

Znowu ciasno... Gra stworzona w 1999 roku przez Dereka Hohlsa toczy się na planszy 4x4 przy użyciu 48 pionów (po 24 dla każdego gracza). Partia rozpoczyna się na pustej planszy. W przypadającej na niego kolejce ruchu gracz może:

• Umiescić na pustym polu planszy stos złożony z jednego, dwóch lub trzech własnych pionów.
• Dołożyć dowolną liczbę własnych pionów na wierzch własnego stosu znajdującego się już na planszy.
  
• Przenieść własny stos na sąsiednie wolne pole - w rzędzie, kolumnie lub ukośnie. Po przeniesieniu stos jest pomniejszany o jeden pion. Stosy złożone z jednego piona nie moga się poruszać.
  
• Przenieść własny stos na sąsiednie pole zajęte przez niższy stos przeciwnika. Atakujący stos po wykonaniu bicia jest pomniejszany o liczbę pionów równą wysokości zbitego stosu przeciwnika + 1.

Pisząc przed miesiącem o grach "odwróconych", obiecałem przedstawić bliżej jedną z nich - wybijankę, czyli odmianę warcabów, w której wygrywa ten, kto pierwszy straci wszystkie swoje kamienie. W poprzednich „Grach logicznych" podałem także reguły polskiej odmiany warcabów, zwracając uwagę na szczegóły różniące ją od dwu innych najbardziej znanych odmian narodowych - rosyjskiej i amerykańskiej. Zasady gry w wybijankę różnią się od reguł warcabów tylko celem rozgrywki, nie ma zatem sensu opisywać ich powtórnie. Zainteresowanych zachęcam do lektury październikowych „Gier logicznych" w celu zapoznania się z kilkoma niuansami zasad gry w warcaby. Ogólne reguły tej gry są bowiem zapewne znane wszystkim czytelnikom.

Plansza 7x7 przydała się już kilka razy do gier proponowanych na pionek.net, więc... warto ją odnaleźć wśród domowych zbiorów. Albo szybciutko zmontowac - na razie "z byle czego", ale potem zapewne już solidnie i estetycznie. Wciąga - jak chodzenie po bagnach... Grę w 1997 opracowali Christoph Endres i Robert Wirth.

 

Oczywiście - prościutko: kazdy z graczy dysponuje jednym strażnikiem (w ustawieniu początkowym - na środkowym polu pierwszego rzędu, specjalnie oznaczony) oraz siedmioma wieżami. Wprawdzie na razie są one dość niskie, ale w trakcie rozgrywki będziemy je ustawiać na sobie, zwiększając ich zasięg. Z tego też powodu należy użyć pionków, które można ustawiać na sobie. Szachowe odpadają...

Autor tej gry, Stephen Linhart, pozwolił mi uwierzyć, że nie wszystko jeszcze zostało powiedziane w temacie abstrakcyjnych gier logicznych... Polecam zapoznanie się z regułami jego gry - to doskonała i wciągająca rozrywka dzięki prostocie reguł, a nie pomimo ich prostoty. Bo trzeba odróżnić prostotę od prostactwa...