Ruszyła przedsprzedaż pierwszej gry wydawnictwa "Kaduceusz" pt. "Trybiki". Grę można nabyć za pośrednictwem Allegro - wydawca zapewnił niższą niż na sklepowych półkach cenę.

Stałym Czytelnikom tej rubryki znana jest z pewnością postać Sidneya Sacksona - amerykańskiego kolekcjonera, twórcy i znawcy gier. O nim i jego znakomitej książce - „Gama gier", wspominał kilkakrotnie na łamach „Problemów" red. Lech Pijanowski. Grę, którą chciałbym dziś przedstawić, wydobył z lamusa właśnie Sidney Sackson, odnalazłszy ją w wydanej pod koniec ubiegłego wieku w Stanach Zjednoczonych unikalnej encyklopedii gier i zabaw. Gra nazywa się „Plank" („deszczułka", „klepka"); cieszyła się niegdyś sporą popularnością, ale później została całkiem zapomniana; zresztą - jak się wkrótce okaże - zupełnie niesłusznie.

Zasada „w jedności siła" sprawdza się w przeważającej większości strategicznych gier planszowych. Lepsza pozycja jednej ze stron wiąże się zazwyczaj także z bardziej zwartym, skomasowanym szykiem bierek. Pionki oddalone od głównych sił lub choćby pozbawione odpowiedniego towarzystwa znacznie łatwiej stają się łupem przeciwnika. Zasadę te znakomicie odzwierciedla arystokracja gier - szachy, go i warcaby.

Przed blisko 60 laty angielski szachista i antyszachista zarazem, lord H. D. Baskerville, zaproponował przeniesienie gry w szachy na planszę przypominającą plaster miodu. Po tej propozycji pozostała tylko mata książeczka (H. D. Baskerville, "Hexagonal chess", London. 1929), bowiem sama gra nie przyjęła się i szybko o niej zapomniano. Nie zapomniano natomiast o planszy. Odtąd sześciokątne pola coraz częściej zaczęły pojawiać się w krainie gier. Dziś gry na miodowych planszach same stanowią pokaźną krainę, żeby wymienić najpopularniejsze - szachy sześciokątne Władysława Glińskiego lub wielką rodzinę gier historycznych i wojennych. Natomiast z prostszych gier tego rodzaju do najatrakcyjniejszych należy bez wątpienia hex. „Młodszy kuzyn" tej gry jest bohaterem niniejszego artykułu, zaczniemy wiec, gwoli wykazania koligacji, od krótkiego przypomnienia reguł „protoplasty".

Długo dojrzewał ten pomysł, długo... W wolnych chwilach kreśliłem coś tam na skrawkach papieru, potem je gubiłem, obmyślałem nowe systemy, a potem je porzucałem stwierdzając, że zestaw 164 elementów jest nieco za duży. Chciałem opracować prosty system gry "kafelkowej", ulokowanej gdzieś pomiędzy dominem, Tantrixem i Traxem, nie wymagający liczenia punktów w czasie rozgrywki ani stosowania dodatkowych akcesoriów oraz pozbawiony kłopotliwych zakazów. Powstał zestaw trójkątnych płytek - początkowo liczył ponad 80 kamieni, jednak po pierwszych testach okazało się, że 52 płytki doskonale sprawdzają się w grze. Pozostało doszlifowanie reguł - systemu kar i nagród, określenie warunków zwycięstwa. Prezentowane poniżej zasady są przetestowane przez kilka osób (dzięki, Pomimo!), ale liczę na wsparcie ze strony internautów odwiedzających www.pionek.net. Grę łatwo spreparować w domu - a może raczej w biurze, bo zalaminowany wydruk sprawdza się dużo lepiej :) Plik z kafelkami do samodzielnego rozcięcia jest do pobrania ze strony.

...grę nadesłał pan Andrzej Monian z Krakowa. Jest ona, podobnie jak wiele innych propozycji czytelników, "bezimienna", choć pan Monian twierdzi, że grywał w nią jako uczeń szkoły podstawowej w latach 50. i wówczas miała ona nazwę, której jednak dziś już nie pamięta. Do zabawy potrzebna jest kartka i ołówki. Na wstępie rysuje się na kartce układ kółek w kształcie trójkąta. Zazwyczaj kółek jest 28, w rzędach od 1 do 7, teoretycznie jednak liczba ta może być dowolna. Numeracja kółek na rysunku służy jedynie wyjaśnieniu reguł, w praktyce nie jest potrzebna.

Cameron Browne kilka lat temu (rok 2002) stworzył ciekawe rozwinięcie klasycznej już gry Hex, przenosząc ją w trzy wymiary, a pomogli mu w tym Steven Meyers i Paul van Wamelen jako testerzy. Autor sugeruje używanie do rozgrywki kul średnicy ok. 25 mm jako wygodnych pionów. Skąd je wziąć? O tym już nie mówi... Gra toczy się na odpowiednio przygotowanej planszy 8x8 z wgłębieniami zamiast pól, każdy z graczy używa 32 kul w swoim kolorze. Brzegi planszy, podobnie jak w Hexie, oznaczone są kolorami graczy; pola narożne są wspólne. Podobny jest również cel - zwycięża gracz, któremu uda się połączyć swoje brzegi planszy nieprzerwanym łańcuchem swoich pionów, a następny ruch przeciwnika nie przerwie tego połączenia.

Istnieje wielka rozmaitość gier planszowych i ich rodzajów. Jednakże jest coś fascynującego w grach, w których reguły i rekwizyty są proste, a logiczna struktura złożona i głęboka, jak np.: go, go-bang, reversi (othello), czy hex. Moja fascynacja nimi, skłoniła mnie do poszukiwania gier z jeszcze  prostszymi zasadami i rekwizytami.  Wynalezienie gry revhex jest jednym z rezultatów tych poszukiwań. Nazwa gry wzięta jest ze słów „hexagonal reversi”, ale może być też odczytywana jako skrót wyrażenia: „to reverse hex” (odwrócić zły omen, zły czar).

Chociaż gra w kółko i krzyżyk, zwana też (przez miłośników czarnego humoru?) grą w powieszonego lub w szubienicę, nie jest losowa, to jednak określanie je j mianem gry logicznej lub strategicznej brzmi trochę zabawnie, bo myślenia wymaga w niewielkim stopniu - w sam raz dla ucznia z zerówki lub pierwszoklasisty. Z reguły od niej zaczyna się w wieku 6-7 lat poznawanie krainy gier logicznych i matematycznych, toteż jest powszechnie znana, choć wyrasta się z niej szybko po odkryciu „tajników strategii". Miłośnicy gier, ludzie na ogół wrażliwi i sentymentalni, lubią jednak powracać do zabaw, które przypominają im dzieciństwo. Czynią to w sposób szczególny - modyfikując w mniejszym lub większym stopniu to, nad czym łamali sobie główki przed wielu laty. W rezultacie takich powrotów dziecięca gra w kółko i krzyżyk stała się zaczątkiem sporej rodzinki gier kółkowo-krzyżykowych - od bardzo prostych do dorównujących zawiłością szachom.

Autorami tej ciekawej gry są członkowie North Berkshire Game Group z Massachusetts, sama zaś gra jest finalistką About.com 2004 game design competition. Przygotowanie próbnej rozgrywki nie powinno przysporzyć żadnych problemów, planszę można uzyskać maskujac fragment zwykłej szachownicy.

Rozgrywka toczy się na szachownicy 6x6 z kolorystycznym rozróżnieniem pól. Początkowe ustawienie pionów przypomina otwarcie z Othello. Gracze na zmianę przesuwają i dostawiają na planszę piony tak długo, jak jest to możliwe i zgodne z zasadami gry, dążąc do określonych celów: gracz pierwszy stara się umieścić jasne piony na jasnych polach, zaś ciemne - na ciemnych. Gracz drugi - czego łatwo się domyślić - dąży do odwrotnego układu, czyli umieszczenia ciemnych pionów na jasnych polach i jasnych pionów na polach ciemnych.