Wprawdzie rozgrywka toczy się na planszy 8x8 a każdy z graczy dysponuje dwoma rodzajami pionów, ale zasady ich ruchu są naprawdę nowatorskie i pozwalają na opracowanie własnych, różnorodnych strategii rozgrywki dla każdego, kto jest w stanie poświęcić nieco pracy i czasu na przygotowanie zestawu pionków. Każdy z dwóch graczy dysponuje ośmioma kwadratami i ośmioma kołami w swoim kolorze, ich początkowe ustawienie na planszy prezentuje rysunek. Dla ułatwienia autor sugeruje, aby kwadratu ustawiać na polach ciemnych, zaś koła na jasnych. W czasie rozgrywki gracze tworzą ze swoich pionów wieże, lecz ich wysokość jest ograniczona do trzech pionów. Piony i wieże poruszają się po planszy w sposób zależny od swojego składu i wielkości, oprócz przesuwania wieże można również "demontować" w specyficzny sposób. Autorem tej intrygującej gry jest Christophe Malavasi.

W Hexade odnajdziemy kilka znanych elementów z innych gier, ale... czy to źle? Jedna z wygrywających formacji to linia sześciu pionów (np. w Go-Moku - 5 pionów), bicie przypomina Pente, przenoszenie gier z tradycyjnych planszy na heksagony to również powszechna praktyka. A gra jest naprawdę wyśmienita!

Crossway to nowa gra z użyciem tradycyjnego zestwu do Go, którą opracował Mark Steere. Widać w niej wyraźną inspirację doskonałym Hex'em, ale nie jest to tylko proste przełożenie tej gry na inną planszę. Mark dodał jeszcze jedną, genialnie prostą regułę...

Tę grę prezentuję ze szczególną rekomendacją - nie tlko dlatego, że jej autorem jest Polak, Rafał Kowalski, a gra jest "jeszcze ciepła", gdyż autor zakończył pracę nad nią w tym roku. Również dlatego, że grać w nią może dwóch, trzech lub czterech graczy, rozgrywka odbywa się na dość oryginalnej planszy złożonej z trójkątnych pól oraz dlatego, że Rafał wyraźnie zachęca do eksperymentowania z planszą, zamieszczając na swojej stronie kilka różnych jej przykładów. Poniższe reguły są lekko zmodyfikowanym tekstem ze strony autora.

Fred Horn w 2004 roku opracował kilka reguł umożliwiających przeniesienie Othello na heksagonalną planszę o boku 5 jednostek. Pierwsza z nich to sytuacja początkowa (na rysunku obok). Kolejna to sugestia autora, aby po wykonaniu swojego ruchu (dostawieniu piona na planszę) gracz wybiera tylko dwa kierunki, w których wykona bicie, niezależnie od tego, ile ma możliwości.

 

Pozostałe zasady bez zmian.

Ciekawą odmianę dla miłośników Othello zaproponował swego czasu Christian Freeling: pierwsza (i rewolucyjna) zmiana to heksagonalna plansza, druga - to fakt, że plansza ta jest "dziurawa"... Ilość pól w takiej planszy jest wprawdzie większa niż przy standardowej, ale gracze dysponują tylko sześcioma kierunkami "bicia", ograniczanego dodatkowo przez wspomniane "dziury". Reguły ruchu i bicia bez zmian.

 

Sześć ważnych strategicznie narożników i nieco mniej dynamiczna rozgrywka skłądają się na zupełnie inną grę - rutynowe zagrywki i przyzwyczajenia trzeba odstawić w kąt... Polecam!

Kolejna gra, która nie wymaga praktycznie zadnych specjalnych rekwizytów - chyba, że uznać za nie po 32 piony dla każdego gracza, bo tradycyjną szachownicę zapewne ma w domu każdy miłośnik gier planszowych. Jeśli chcecie rozegrać partyjkę z dziećmi lub zachęcić je do grania w gronie rówieśników, to polecam mniejsze plansze - 7x7 lub 6x6, zaś jeśli rozgrywka wydaje się zbyt prosta, to planszę można zwiększyć. Rozróżnienie kolorystyczne pól planszy nie jest konieczne, jednak ułatwia grę.

Dość długo nosiłem się z pomysłem stworzenia nowej gry, w której można by wykorzystać pewien szczególny sposób ustawienia pionków na szachownicy: na linii łamanej, złożonej z odcinków równoległych do boków lub do przekątnych planszy. Urzeczywistnienie pomysłu, "wpasowanie"" ustawienia pionków w reguły gry przysparzalo mi jednak sporo kłopotu, dopóki nie uzupełniłem go nieskomplikowaną zasadą, ograniczającą możliwość tworzenia skupisk pionków tego samego gracza do grup dwupionkowych. Po tym uzupełnieniu gra narodziła się w ciągu paru minut.

Nie ulega wątpliwości, że każda gra towarzyska, od najprostszej do najbardziej skomplikowanej, jest zabawą; wprawdzie niewiele mającą wspólnego z czynnościami, które najczęściej tym słowem określamy (zabawa taneczna, zabawa w berka itp.), ale zgodną z definicją zabawy („działalność podejmowana dobrowolnie i wypływająca z bezpośrednich potrzeb i zainteresowań, której podstawowym celem jest przyjemność"). Fakt, iż wiele gier wymaga solidnej pracy umysłowej, nie stoi w sprzeczności z powyższym stwierdzeniem, co najwyżej pozwala uściślić pojęcie, o którym mowa - chodzi mianowicie o zabawę umysłową, wypływającą z potrzeb intelektualnych. Osobiście nie miałbym zbytnich oporów - aczkolwiek rozumiem tych, którzy by je mieli - przed określeniem dwóch panów, rozgrywających mecz szachowy o mistrzostwo świata, jako osób bawiących się. Jestem także pewien, iż owi dwaj panowie byliby odmiennego zdania. 

Prościutka gra autorstwa João Neto. Do rozgrywki potrzebna jest kwadratowa plansza dowolnych rozmiarów (na początek wystarczy 5x5, ale gra "nabiera rumieńców" przy większych planszach) oraz jednobarwne piony w ilości równej ilości pól planszy. Gra rozpoczyna się przy planszy wypełnionej pionami.