Plansza 7x7 przydała się już kilka razy do gier proponowanych na pionek.net, więc... warto ją odnaleźć wśród domowych zbiorów. Albo szybciutko zmontowac - na razie "z byle czego", ale potem zapewne już solidnie i estetycznie. Wciąga - jak chodzenie po bagnach... Grę w 1997 opracowali Christoph Endres i Robert Wirth.

 

Oczywiście - prościutko: kazdy z graczy dysponuje jednym strażnikiem (w ustawieniu początkowym - na środkowym polu pierwszego rzędu, specjalnie oznaczony) oraz siedmioma wieżami. Wprawdzie na razie są one dość niskie, ale w trakcie rozgrywki będziemy je ustawiać na sobie, zwiększając ich zasięg. Z tego też powodu należy użyć pionków, które można ustawiać na sobie. Szachowe odpadają...

Autor tej gry, Stephen Linhart, pozwolił mi uwierzyć, że nie wszystko jeszcze zostało powiedziane w temacie abstrakcyjnych gier logicznych... Polecam zapoznanie się z regułami jego gry - to doskonała i wciągająca rozrywka dzięki prostocie reguł, a nie pomimo ich prostoty. Bo trzeba odróżnić prostotę od prostactwa...

Gra powstała w 1970 roku, jej autorem jest Alexander Randolph. Wymaga wprawdzie dość nietypowych akcesoriów, ale (jak zwykle) niezbyt kłopotliwych. Trójkątna plansza o boku 7, czyli 28-polowa, oraz po 7 kamieni w czterech kolorach - to wszystko. Żeby było ciekawiej - gra jest dla dwóch lub trzech graczy, co wcale nie zmienia jej reguł, a na dokładkę w czasie rozgrywki każdy z graczy używa dowolnego koloru pionów.

Przed około 150 laty etnograf angielski F.W. Lane w dziele poświęconym kulturze i obyczajom ówczesnych Egipcjan opisał popularną wśród fellachów grę o nazwie sidża. Opis był niezwykle dokładny, zawierał nie tylko szczegółowe przedstawienie zasad gry, ale także kilka przykładowych partii. Na tej podstawie historycy kultury - a ściślej ci nieliczni, którzy grami interesowali się równie wnikliwie jak Lane - ustalili, że sidża jest daleką krewną staroegipskich gier planszowych senet i tan, znanych na dworach władców Starego i Średniego Państwa; powstała zapewne w następstwie uproszczenia i nieznacznej modyfikacji reguł królewskich gier, gdy trafiły one "pod strzechy" (podobnie jak rezultatem uproszczenia i przekształcenia zasad szachów było pojawienie się w Europie w XI w. warcabów). Na przełomie XIX i XX w: wzmianki o sidży - nazywanej niekiedy inaczej - pojawiały się również w pracach etnograficznych dotyczących ludów Etiopii, Somalii i Sudanu. Przypomnę pokrótce zasady tej gry.

Mam świadomość, że użycie nazwy Parcheesi w wypadku podanych poniżej reguł może być lekkim nadużyciem, ale staroindyjskie Pachisi doczekało się już tylu wariantów, modernizacji i uproszczeń, że podejmuję ryzyko :) - sugerowane tu reguły odbiegają zapewne nieco od tych, które można znaleźć w Sieci. Oryginalnie gra toczyła się na planszy w kształcie krzyża, wykonanego najczęściej z haftowanego materiału. Początkowo do określania długości ruchu używano odpowiednio przygotowanych muszli kauri, potem kościanych sztabek, wreszcie - dwóch tradycyjnych kości.

Plansza do Pachisi przypomina naszego Chińczyka, który rzeczywiście jest wielce uprozczonym wariantem tej gry. Parcheesi lokuje się gdzieś pośrodku - myślę, że zainteresuje na przykład miłośników backgammona (wykazuje pewne podobieństwa), ale może i brydżystów skusi grą czteroosobową, gdzie rywalizują ze sobą dwie pary graczy.

Idea szachów dla trójki graczy zrodziła się przypadkiem. Ich twórca, dr Jacek Filek, filozof, pracownik naukowy Uniwersytetu Jagiellońskiego, przeprowadził eksperyment logiczny. Zastanawiał się, dlaczego nasze myślenie zmierza zawsze w stronę stworzenia opcji binarnej: białe-czarne, anioł-diabeł, dobro-zło. Zawsze istnieją dwie strony medalu lub dwie strony konfliktu. Myślenie takie ma swoje racje, lecz prowadzi często do uproszczeń lub zafałszowań.

Stałym Czytelnikom tej rubryki znana jest z pewnością postać Sidneya Sacksona - amerykańskiego kolekcjonera, twórcy i znawcy gier. O nim i jego znakomitej książce - „Gama gier", wspominał kilkakrotnie na łamach „Problemów" red. Lech Pijanowski. Grę, którą chciałbym dziś przedstawić, wydobył z lamusa właśnie Sidney Sackson, odnalazłszy ją w wydanej pod koniec ubiegłego wieku w Stanach Zjednoczonych unikalnej encyklopedii gier i zabaw. Gra nazywa się „Plank" („deszczułka", „klepka"); cieszyła się niegdyś sporą popularnością, ale później została całkiem zapomniana; zresztą - jak się wkrótce okaże - zupełnie niesłusznie.

Aboyne to gra bliska ideałowi - stosunkowo mało kłopotliwe rekwizyty, nieduża ilość elementów, proste reguły i wymagająca "głowkowania" rozgrywka z pewnością skłonią wielu miłośników abstrakcyjnych gier logicznych do przynajmniej kilku testowych partyjek. Autorem gry jest Paul Sijben, do rozgrywki potrzebna jest plansza heksagonalna o boku 5 pól - można "od biedy" skorzystać z planszy i kul do Abalone. Każdy z graczy dysponuje dziewięcioma pionami w swoim kolorze, dwa pola planszy są specjalnie oznaczone jako "bazy" - ustawienie początkowe pionów na rysunku obok.