Gra opracowana w 1998 roku, jej autorem jest Pierre Baudy. Spreparowanie planszy 7x7 z usuniętym centralnym polem nie powinno być kłopotliwe, dodatkowo będzie potrzebne kilkadziesiąt pionów, które można ustawiać w wieże. W grze uczestniczą piony pojedyncze oraz podwójne. Gracze dążą podczas rozgrywki do ustawienia na planszy kwadratu ze swoich pionów pojedynczych, unikają natomiast utworzenia kwadratu z podwójnych. Tworzone przez graczy kwadraty mogą byc dowolnie usytuowane względem brzegów planszy i mieć dowolny rozmiar.

Zapaleni goiści z pewnością stwierdzą, że tej gry poprawić i udoskonalić się nie da - ale nie taki jest powód tworzenia eksperymentalnych gier inspirowanych jej regułami. To raczej zabawa, żart, czasem wprowadzenie do reguł prawdziwego Go. Z pewnością warto spróbować, jedyny kłopot to wykonanie plansz, chociaż...

 

Najprostsza zmiana to właściwie modyfilacja planszy: wystarczy małą planszę (9x9) obrócić o 45^o, ale pozostawić w użyciu pionowo-poziomy układ połączań między pionami. Idąc krok dalej - "podziurawienie" planszy rwnież daje ciekawe efekty. Kawałek papierowej taśmy samoprzylepnej lub wyciąty kawałek tekturki zasłaniający na przyklad 9 centralnych pól planszy 19x19 pozwoli rozegrać kilka partii na próbę. Oczywiście węzły sąsiadujące z usuniętymi obszarami są traktowane tak samo jak zewnętrzny brzeg planszy.

Zasady zbliżone do tradycyjnego sposobu gry w domino, który polega na zestawianiu ze sobą polówek kamieni z identyczną liczbą oczek, występują w wielu grach. Niektóre z nich są tak podobne do domina, że czasem wyodrębnia się je jako grupę gier zwanych dominowymi, dominopodobnymi lub po prostu dominami. Jedną z takich gier, łączącą w sobie cechy domina i popularnej dziecięcej gry w kółko i krzyżyk, opisywałem przed ośmiu laty („Plank", Problemy nr 4. 1975). Grami dominopodobynmi od dawna pasjonuje się Marc Odier. Uznawany za autorytet na tym małym skrawku krainy gier, zawodowo zajmuje się znacznie szerszą dziedziną wiedzy - jest profesorem biofizyki na uniwersytecie w Amiens. Odier zbiera, analizuje i tworzy nowe gry dominowe. Eksperymentuje z kształtami kamieni (powstają nawet warianty przestrzenne), sposobami rozmieszczania na nich oczek, liczebnością kompletów itp. Niektóre z jego projektów stosowane są jako pomoce dydaktyczne w nauczaniu matematyki i logiki. Należy do nich także najpopularniejsza gra dominowa opracowana przez Odiera - trioker. Oryginalność triokera jest oczywiście niewielka, ale istnieje godna uwagi różnica między nim a dominym: trioker, a ściślej - jego najbardziej znany wariant, jest w przeciwieństwie do strategiczno-losowego domina grą czysto strategiczną, z pełną informacją.

Razzle Dazzle - gra autorstwa Donalda Greena - rozgrywa się na dość nietypowej planszy – 7x8 pól. Każdy z graczy podczas rozgrywki używa pięciu pionów oraz stawianego na nich znacznika, który przemieszcza pomiędzy swoimi pionami na planszy. Podczas wykonywanych na zmianę ruchów pionów gracze dążą do przeprowadzenia swojego znacznika do ostatniego rzędu pól planszy, na stronę przeciwnika.
 
Ustawienie początkowe pionów na rysunku obok. Pionki poruszają się jak konik szachowy, jednak pion z umieszczonym na nim znacznikiem nie może wykonywać żadnych ruchów.
 

• Postawieniu na planszy własnego piona na dowolne wolne pole.
• Przysunięciu do tego piona o jedno pole wszystkich innych pionów znajdujących się w tym samym wierszu i tej samej kolumnie co postawiony pion. Przy czym należy przesuwać piony kolejno rozpoczynając od pionów stojących najbliżej postawionego piona. Przesuwać można tylko te piony, które mogą się przesunąć na wolne pole.
  

Leiden jest uproszczonym wariantem popularnej w Holandii gry nossen, uchodzącej za jedną z najbardziej intelektualnych gier w domino. Stanowi ona połączenie trzech gier tradycyjnych - matadora, sewastopola oraz tzw. gry francuskiej (nie opisywanej w niniejszym zbiorze, ale bardzo podobnej do domina tradycyjnego, różniącej się tylko sposobem ciągnienia kamieni z talonu). Gra leiden, podobnie jak bergen i sewastopol, pochodzi od nazwy miasta: gra ta powstała bowiem i zdobyła sobie sporą popularność wśród studentów znanego uniwersytetu w Lejdzie (Holandia). Leiden jest w zasadzie grą dwuosobową. Wprawdzie może w niej uczestniczyć więcej osób (3 lub 4), jednak wówczas wartość intelektualna rozgrywki jest mniejsza.

Solo jest jedną z wielu gier powstałych w wyniku „tłumaczenia" gier w karty na domino. Zwyczaj takiego „tłumaczenia" powstał w XIX w. w Stanach Zjednoczonych pod wpływem purytańskiej presji na grę w karty uważanych za „źródło zła". Presja miała na celu wyrugowanie kart z użycia, jednak jedynym jej rezultatem, który przetrwał do dziś, okazały się właśnie gry w domino imitujące gry karciane. Zwyczaj „tłumaczenia" i powstałe w jego następstwie gry były swego czasu dość popularne także w Europie, a jedna z firm francuskich produkowała nawet karty do gry, na których zamiast tradycyjnych oznaczeń znajdowały się... dominowe oczka. Gry te nie są jednak zbyt interesujące, toteż solo stanowi wśród dawnych gier raczej ciekawostkę ilustrującą sposób „tłumaczenia".

Gra ciekawa gra z użyciem kostek powstała niedawno, bo w  2005 roku, jej autorami są Jon David Faeth i Jim Faeth. Co ciekawe - w grze praktycznie nie ma elementu przypadku, który sugerowałoby użycie kostek.

 

W rozgrywce może uczestniczyć dwóch, trzech lub czterech graczy, którzy dążą do przeprowadzenia swoich pionów-kości na przeciwległy brzeg planszy, blokując jednocześnie ruchy przeciwników. Każdy z graczy dysponuje trzema kośćmi jednym kolorze, jednak bardzo ważne jest, aby wszystkie kości biorące w grze miały jednakowy rozkład oczek. Najłatwiej sprawdzić to porównując wzajemny rozkład ścianek z jednym, dwom i trzema oczkami. Ich układ na ścianach kostek może być zgodny z ruchem wskazówek zegara lub przeciwny do niego, więc sprawdzenie “kompatybilności” kości nie powinno sprawić kłopotu.