HusBao - jeden z najpiękniejszych i zarazem najciekawszych wariantów znanej na całym świecie od wielu tysięcy lat gry Mancala. Gra pochodzi z Afryki, gdzie znanych jest ponad 200 jej wariantów o niezliczonej ilości nazw. Już przed tysiącami lat grywali w nią afrykańscy kupcy, egipscy królowie, wojskowi stratedzy oraz cała ludność afrykańskiego kontynentu. Dzisiaj w HusBao gra cały świat i to bez względu na wiek czy zamożność gracza. Reguły gry są tak proste, że grają w nią już po chwili obserwacji przedszkolne dzieci, co nie oznacza jednak, że przeznaczona jest ona tylko dla nich. Jako jedna z najstarszych gier strategicznych obok szachów i chińskiego go należy do najczęściej grywanych gier na świecie. Już po kilku partiach HusBao gracz zaczyna rozwijać swoją strategię, stara się przewidywać i zdobywać większą liczbę kamieni przeciwnika. Matematyczne obliczenia, zastawianie pułapek oraz impasów to niezapomniane dla każdego gracza chwile, które zawsze bogate są w nieoczekiwane zmiany sytuacji na planszy. Czasami planowane, innym razem przypadkowe. Zabawa, relaks, sport, trening motoryczny i umysłowy oraz edukacja wraz z naturą półszlachetnych kamieni i oryginalną planszą z przepięknego, niepowtarzalnego afrykańskiego, impregnowanego naturalnym woskiem drewna Sameny, tworzą niepowtarzalną harmonijną całość gry HusBao.

Wśród wyróżnionych w tym roku przez Mensa gier planszowych znalazła się jedna, która zdaje się budzić kontrowersje... Plansza jak do Sudoku - 9 kwadratowych obszarów, każdy z nich zawiera 9 pól, kilkadziesiąt pionów w dwóch kolorach, kilka znaczników w fornie kółek i... gramy! Przeciwnicy na zmianę stawiają swoje piony na pustej początkowo planszy, dążąc do tworzenia na kolejnych obszarach planszy linii z trzech swoich pionów. Kółko i krzyżyk?! ZNOWU?!

Prostota, klarowność i zwięzłość reguł - to cechy, którymi halma góruje nad wieloma innymi, nierzadko bardziej „utytułowanymi" grami logicznymi. Wprawdzie opis reguł sprzed miesiąca trudno uznać za zwięzły, ale drobiazgowość była właśnie cechą opisu, a nie reguł. W praktyce bowiem objaśnienie gry można sprowadzić do pokazania dwu rodzajów ruchu pionkiem - przesunięcia i skoku - oraz wskazania celu rozgrywki; nieliczne niuanse reguł można wyczuć niemal intuicyjnie. W halmie nie ma, jak np. w szachach, zróżnicowania bierek; nie ma również sytuacji szczególnych, typu warcabowej zamiany pionka na damkę. Wychwalam jasność i prostotę nie bez kozery, bowiem o wyborze halmy jako gry testowej do badania inteligencji zadecydowały właśnie te cechy. Ale nie tylko. Przeważyła szalę jeszcze jedna zaleta halmy, wspomniana w poprzednim artykule, którą można by nazwać elastycznością. Rzecz w tym, iż właściwie w halmę można grać na planszy dowolnej wielkości dowolną liczbą pionków (ściślej: liczbą ograniczoną pojemnością planszy). Pozwala to na wybór wariantu jakby dopasowanego skomplikowaniem strategii do inteligencji grającego.

Halo, halo - nie śpimy! Ja rozumiem, że brzuchy pełne po świętach, ale szare komórki należy rozruszać! Najpierw konstruując sobie planszę - nieco nietypową, w obrysie 9x9, ale w każdym z rogów usunięto trzy pola, zaś pole centralne jest specjalnie wyróżnione. W trakcie rozgrywki nie może na nim pozostawać żaden z pionów, co nie oznacza, że jest ono wyłaczone z gry - wręcz przeciwnie, umożliwia wykonywanie specjalnych ruchów. Każdy z graczy dysponuje na początku rozgrywki szesnastoma pionami - ustawienie początkowe na rysunku obok.

 

Gra powstała w 2003 roku, jej autorem jest Guillaume Demougeot.

Zawsze miałem słabość do produktów Gigamica... Bardzo odpowiada mi klarowność i prostota zasad oraz estetyka i solidność wykonania produktów. Po drodze mi z Pylosem, Quarto, Quixo – grami abstrakcyjnymi i szybkimi. Sputnik od jakiegoś czasu pojawiał się na orbicie moich zainteresowań – perspektywa maksymalnie sześcioosobowej rozgrywki nieodparcie przyciągała, ale nigdy nie był pierwszy na liście... Moje wątpliwości budził design – wprawdzie na pudełku pojawił się obiecujący napis „100% wood”, ale zdjęcia ukazywały zestaw srebrnych akcesoriów i granatową planszę. Ani śladu drewna...

Czasu mało - a grać się chce... Black & White, gra z 1990 roku autorstwa Dana Spila to przedstawiciel mojego ulubionego gatunku gier: małych, szybkich i niedrogich :) Wystarczy poszperać na półce z grami i przygotować 10 pionów od Othello oraz planszę 5x5. Nie ma pionów? Od biedy wystarczą warcabowe - po 10 w każdym kolorze. Zaczynamy na pustej planszy...

Szachy heksagonalne są wariantem szachów grywanym na sześciokątnej szachownicy z sześciokątnymi polami. Zasady gry zostały opracowane w zalążku już w 1936 roku przez Polaka Władysława Glińskiego, dlatego gra znana jest również jako Szachy Polskie. Jest najpopularniejszym wariantem szachów heksagonalnych. Według niektórych źródeł, z końcem XX wieku liczba graczy w skali całego świata przekroczyła pół miliona. Gra uzyskała szczególną popularność nie tylko w krajach postkomunistycznych jak się czasem sugeruje, ale jest dobrze znana i uprawiana także w Ameryce, na Bliskim Wschodzie i w Azji. Szachy heksagonalne zostały wymyślone i opatentowane przez Władysława Glińskiego, Polaka, który miał obywatelstwo Wielkiej Brytanii. To właśnie w Wielkiej Brytanii opatentował tę ciekawą grę. Twórca szachów heksagonalnych, Władysław Gliński z powodu wynalezionej gry o mało nie trafił przed niemiecki pluton egzekucyjny. W czasie przed rozpoczęciem II wojny światowej mieszkał bowiem w Polsce. Gdy Polskę w 1939 roku zajęli Niemcy, znaleźli w jego domu plansze do gry oraz zapiski z poszczególnych partii. Uznali, że prawdopodobnie jest on szpiegiem, a zdobyte informacje zapisuje jakimś szczególnym szyfrem. Ostatecznie udało się go uwolnić od tych podejrzeń i zarzutów.

Kiedy w roku 1731 Karol Linneusz został asystentem na uniwersytecie w Uppsali, mial 23 lata i zapewne - jak każdy młody człowiek - wiele projektów i planów. Jeden z nich udało mu się zrealizować już wkrótce: w tym samym roku Akademia Nauk, dzięki poparciu profesorów Celsjusza i Rudbecka, zatwierdziła wniosek o wysłanie przyszłego przyrodnika światowej sławy w podróż naukową do Laponii. Znaczną część tej wielkiej krainy gór, śniegów, bagien i tundry na północnym krańcu Europy zajmowały słabo wówczas poznane i trudno dostępne bezdroża. Podróż, rozpoczęta w maju 1732 r., trwała ponad pięć miesięcy. Jej zasadniczym celem było badanie roślinności, zwierzostanu i minerałów, ale młodego uczonego zafascynowało także życie tuziemców, ich obyczaje i kultura. Z zachwytem pisał o Lapończykach w dzienniku podróży: