Wszyscy, jeśli nie grali to przynajmniej słyszeli o grze w domino. Znakomita większość osób wie, lak wyglądają kamienie domina i jak grać w najprostszy wariant gry. Nic dziwnego - jest to gra od ponad 150 lat powszechnie znana i popularna. Jej opis znalazł się już w polskiej encyklopedii z połowy ubiegłego wieku.

O powstaniu i początkach domina wiemy niewiele. Nie ulega wątpliwości,że kamienie są modyfikacją kości do gry. Stanowią - co łatwo zauważyć- połączenie ze sobą wszystkich możliwych kombinacji oczek, jakie mogąwypaść przy rzucaniu dwiema kośćmi. Istnieje wprawdzie na kamieniachpuste pole zwane „mydlem", którego kością nie sposób wyrzucić, ale jestto usprawnienie późniejsze - na najstarszych kamieniach do gry „mydeł" nie ma.

 

Według legendy kamienie domina i samą grę wynaleźli w XV w. dwaj braciszkowie z zakonu benedyktynów, pędzący ascetyczny żywot we włoskim klasztorze na górze Monte Cassino. Dwaj ci braciszkowie z zamiłowaniem grywali w kości, łamiąc w ten sposób regułę klasztorną. Przyłapani na gorącym uczynku skazani zostali przez surowego przeora na pokutę - żyli odosobnieni w specjalnej celi. Zakonnicy nudzili się, kości im zabrano, ponieważ jednak byli namiętnymi graczami, a potrzeba jest matką wynalazku - wymyślili grę w kości... na ścianie celi. Wydrapywali na ścianie kropki i obrysowywali je liniami, tworząc w ten sposób pierwowzory kamieni domina. Na grze tej spędzali długie godziny, wymyślając coraz to nowe jej warianty. Gdy surowy przeor przez okienko w drzwiach celi sprawdzał, co robią podopieczni, czujni braciszkowie z zapałem zaczynali odprawiać modły, wznosili ramiona zasłaniając szerokimi rękawami habitów upstrzoną kropkami ścianę, a głośno wykrzykiwali pierwsze słowa jednego z psalmów: „Dixit Dominus Domino meo..." I stąd wzięła się nazwa gry („dominus" znaczy po łacinie „pan", w średniowiecznej zaś łacinie - „Pan Bóg"). Po odbyciu pokuty niesforni braciszkowie sporządzili sobie solidny komplet kamieni i uzyskali od przeora pozwolenie na korzystanie z niego. Do zgody przyczyniła się zapewne pobożna nazwa gry, nadana jej przez sprytnych wynalazców. Jest to wdzięczna, nie jedyna zresztą, legenda dotycząca powstania domina. Można się w niej doszukać sporo prawdopodobieństwa i cząstki prawy. Wydaje się całkiem naturalne, że dwaj fanatycy kości, niewykluczone, że - jak byśmy ich nazwali - hazardziści, odcięci od swej pasji poradzili sobie w opisany sposób. W rzeczywistości w domino zaczęto grać w Europie najpierw we Włoszech. Pierwsza wzmianka o grze pochodzi jednak dopiero z połowy XVIII wieku i ogranicza się tylko do informacji o jej istnieniu. Ani ten przekaz, ani następne nie podają żadnych faktów dotyczących pochodzenia domina, wynika z nich natomiast, że gra była dość popularna wśród kleru. Stąd wszystkie późniejsze legendy przypisują „odkrycie" domina zakonnikom. Jeśli przyjmiemy, że tak było istotnie, to „odkrycie" uznać należy za świadomy lub przypadkowy... „plagiat".