Larry Back uznał, że Hex to doskonała gra, jednak można by ją wzbogacić o możliwość bicia pionów przeciwnika. Eksperymentował jakiś czas z różnymi wariantami tej klasycznej gry, aż wpadł na pomysł oryginalnej planszy ciekawych reguł. Podstawy są znajome - dwóch graczy, każdy dysponuje pionami w swoim kolorze, wykonują ruchy na zmianę dążąc do połączenia nieprzerwanym łańcuchem połączonych pionów przypisanych sobie brzegów planszy: gracz czarny tworzy połączenie między górną a dolną krawędzią, zaś biały - między lewą a prawą.

Sprawa nie jest jednak tak prosta, jak wydaje się na pierwszy rzut oka, a to dzięki kilku oryginalnym regułom. Po pierwsze - środki kwadratowych pól na planszy (punkty przecięcia przekątnych) mogą zostać zajęte jedynie wtedy, gdy wszystkie rogi kwadratu (wszystkie cztery sąsiadujące węzły) są wolne. Na rysunku czerwonymi krzyżykami oznaczone są pola, na których nie można postawić piona.

 

Po drugie - specyficzna reguła bicia. W pierwszej chwili może się wydawać dość dziwna i trudna, ale po kilku minutach zabawy na planszy przestaje sprawiać problemy. Ponownie kluczowymi węzłami planszy są te, które tworzą kwadraty i ich przekątne: jeśli środkowy węzeł jest wolny, zaś dwa wrogie piony stoją na dwóch końcach przekątnej kwadratu, to można je zbić i usunąć z planszy zajmując węzły drugiej przekątnej. Na rysunku poniżej dwa przykładowe ruchy białych - na górnym w wyniku postawienia piona na węźle oznaczonym krzyżykiem dochodzi do bicia, na dolnym - nie, gdyż środkowy węzeł jest zajęty przez biały pion.

 

 

Istnieją dwa warianty tej gry - w pierwsza rozpoczyna się grę na pustej planszy, w drugim stoją na niej po cztery piony graczy w konfiguracji przedstawionej na rysunku poniżej.